Verbonden ademcoach & wilde ziel

Ik ben Ellen. De wilde ziel achter Wild & Grounded.

En dat “wild” gaat niet over uitbundig — ook al kan ik heel gepassioneerd zijn. Het gaat over trouw blijven aan wat leeft. In mij, in jou, in de natuur. Over het bos, de kruiden, de seizoenen. Over dat stuk in elk van ons dat niet past in een hokje, en dat ook niet hoeft.

Grounded is de tegenhanger. Geworteld zijn in je lijf. Weten waar je staat, letterlijk op de aarde en figuurlijk in jezelf. Rust kunnen vinden in wat is.

Samen zijn ze yin en yang. Beweging en stilte, vuur en aarde, doen en zijn. Geen van beide alleen — altijd samen. Dat is voor mij waar het leven stroomt.

Twintig jaar lang was ik interieurarchitect. En ik hield ervan. Echt. Ik hield van ruimtes vormgeven, van schoonheid creëren, van iets tastbaars maken waar mensen in konden leven. Het was werk waar ik met veel passie in stond.

Maar het hield niet op. Mijn lijf stond constant aan. Ik kon niet meer tot rust komen. Van buiten zag dat er misschien uit als gedrevenheid. Van binnen voelde het anders. Overprikkeld. Een hoofd dat maar niet stopte. Een lichaam dat meemoest maar eigenlijk gewoon moe was.

Ik werd ook constant ziek. Buikkrampen, intoleranties die bleven groeien, een zenuwstelsel dat nooit echt uit stond. Ik heb dat lang gewoon ‘normaal’ gevonden. Tot ik merkte dat normaal niet per se goed hoeft te zijn.

Wat me uiteindelijk heeft geholpen, is niet één ding geweest. Het was een combinatie — van vertragen, van anders eten, van mijn adem terug open maken zodat die weer van nature vrijer kon stromen, van buiten zijn en planten leren kennen die ik altijd al voorbijliep zonder te zien.

Voeding was het eerste. Door die intoleranties moest ik wel. Ik kon niet meer eten zoals anderen, dus ik leerde koken zoals mijn lichaam het vroeg. Ik stond in keukens bij chefs, verzorgde vegan catering voor retreats en events, dook in de Chinese geneeskunde en de macrobiotiek. Daar vond ik wat ik diep vanbinnen altijd al voelde: het lichaam staat niet los van de natuur. Het ís de natuur.

De adem kwam later, in 2019. En die veranderde nog eens iets fundamenteels. Waar voeding mijn lichaam had gekalmeerd, opende de adem iets anders — laag voor laag, zachter dan ik mogelijk had gehouden.